چرا خودانگیختگی و بدون ساختار بودن مهم است


در طیفی از برنامه‌ریزی دقیق گرفته تا نگرش موافق جریان، اکثر مردم در وسط قرار می‌گیرند: چند موقعیت را که نمی‌توان در اینجا از دست داد، برخی برنامه‌های شلوغ آنجا. با این حال، شرایط دو سال گذشته، پاتوق های بداهه را اگر نگوییم غیرممکن، دشوار کرده است.

شام‌های برنامه‌ریزی نشده، قرارهای بازی، و گردش‌های بعدازظهر به موزه به دلیل محدودیت‌های همه‌گیر، کمبود نیروی انسانی، رزروهایی که باید هفته‌ها قبل مطمئن شوند پیچیده بودند – بدون ذکر نگرانی‌هایی مانند اینکه آیا مکان‌های بیرونی دارای حمام هستند یا آب و هوا متوقف می‌شود. حتی ساده‌ترین کارها حداقل به کمی برنامه‌ریزی نیاز دارد.

همه گیری تنها عامل بازدارنده خودانگیختگی نبود. قبل از تعطیلی و محدودیت‌های کووید، برنامه روزانه آمریکایی‌ها مملو از جلسات، کلاس‌ها، فعالیت‌های فوق برنامه، ساعات شاد و شام‌های کاری شده بود. زمانی برای انحرافات لذت بخش باقی نمانده بود.

ادوارد سلینگرلند، استاد فلسفه و محقق برجسته دانشگاه در دانشگاه می گوید: «دخترم ۱۵ ساله است، و من به بسیاری از همکلاسی های او نگاه می کنم و زندگی آنها از صبح تا عصر با مدرسه و درس و تدریس خصوصی و ورزش سازماندهی شده برنامه ریزی شده است. بریتیش کلمبیا و نویسنده تلاش نکردن: هنر باستانی بی تلاشی و قدرت شگفت انگیز خودانگیختگی. «از سنین پایین، ما برای بچه‌هایمان بیش از حد برنامه‌ریزی می‌کنیم و سپس برای خودمان برنامه‌ریزی می‌کنیم. گوشی‌های هوشمند و لپ‌تاپ‌ها به ما این امکان را می‌دهند که دائماً روشن باشیم.»

برنامه ریزی مداوم هزینه دارد. تحقیقات نشان می‌دهد که برنامه‌ریزی از نظر ذهنی مضر است، و زمانی که فعالیت‌های فراغت مانند رفتن به سینما یا خوردن قهوه برنامه‌ریزی شده باشد، اوقات فراغت شبیه به کار می‌شود.

یک برنامه شلوغ تر می تواند بازیگوشی و ماجراجویی را در مقیاسی جزئی به زندگی القا کند. لیندا بلر، روانشناس بالینی می گوید، خودانگیختگی حالتی است که در برابر هر موقعیتی که به شما ارائه می شود، باز باشید. این می تواند به معنای هر چیزی باشد، از امتحان کردن یک رستوران جدید برای ناهار به پیشنهاد همکارتان تا بیدار شدن از خواب و تصمیم به رفتن به ساحل امروز. بلر می گوید، زندگی در لحظه شما را به روی تجربیات جدیدی باز می کند، که می تواند شادی را افزایش دهد. “وقتی خودجوش هستید، به جای اینکه فکر کنید، “آخر چه اتفاقی می‌افتد، از اتفاقی که برایتان می‌افتد لذت می‌برید؟” آیا می توانم آن مهلت را تعیین کنم؟ آیا می توانم به موقع برای این کار حاضر شوم؟

در حالی که این دو اغلب با هم ترکیب می شوند، خودانگیختگی با تکانشگری یکی نیست. بلر می گوید که اقدامات تکانشی اغلب با اندک تفکر یا توجه به عواقب انجام می شود. خودانگیختگی شامل بررسی روده قبل از تصمیم گیری برای به تعویق انداختن تمیز کردن خانه به نفع مطالعه بعد از ظهر در پارک است. او می گوید: «در تکانشگری هیچ فرآیند فکری وجود ندارد. “اما افراد خودجوش، با در ارتباط ماندن با دل خود، به احساسات خود پاسخ می دهید، یک فرآیند منطقی را انجام می دهید، که بیشتر طول می کشد، اما احساسات شما می گویند “این سرگرم کننده است، به نظر متفاوت است، من آن را انجام خواهم داد. .”

به همان اندازه که فشارهای زندگی مدرن، روزهای مردم را به قرارهای تقویم و لیست کارهایی که باید انجام دهند محدود کرده است، خودانگیختگی یادگار زمان‌های آزادانه‌تر نیست. هر چند طعنه آمیز به نظر می رسد، راه هایی برای اولویت دادن به خودانگیختگی با ایجاد شرایطی وجود دارد که در آن خوشبختی می تواند رخ دهد.

نفرین برنامه ریزی زیاد

وقتی تمام لحظات زندگی برنامه ریزی شده است و از یک رویداد به رویداد دیگر عجله می کنید، شادی های کوچک و تصادفی را از دست می دهید: یک گفتگوی سریع با یک همسایه، یک فروشگاه مورد علاقه جدید که تصمیم گرفتید از روی هوس وارد شوید، یک فرصت برای گرفتن بستنی با کودک خود در راه خانه از تمرین فوتبال. اسلینگرلند می‌گوید بدون لحظه‌های تعامل و فعالیت بی‌نظیر، «این یک زندگی کامل نیست».

Selin A. Malkoc، استاد بازاریابی در دانشگاه ایالتی اوهایو، که تأثیرات برنامه ریزی بر اوقات فراغت را مطالعه کرده است، می گوید: با برنامه ریزی بیش از حد و برنامه ریزی بیش از حد، فعالیت های اوقات فراغت اغلب اوقات شروع و پایان مشخص می شود، به همین دلیل است که این فعالیت های لذت بخش می تواند مانند کار باشد. . مالکوک می‌گوید: برنامه‌های اجتماعی، «آنهایی که در زندگی به‌طور خودانگیخته‌تر اتفاق می‌افتند، یا ما دوست داریم باور کنیم که اوقات فراغت به‌طور خودانگیخته‌تر اتفاق می‌افتد. از آنجا که ما این چیزهای آرام را در برنامه‌هایی که معمولاً برنامه‌ریزی می‌کردیم قرار می‌دهیم – کارهای روزمره، مسئولیت‌ها – فقط تا حدی این ویژگی‌ها را می‌گیرد.»

مالکوک می‌گوید: نظارت مداوم بر زمان برای اینکه بتوانید بعد از کلاس‌های شنای صبحگاهی فرزندتان به جشن تولد یک دوست بروید، توجه را از این واقعیت دور می‌کند که قرار است فعالیت‌های اوقات فراغت لذت‌بخش باشد. وقایع خود به خودی، ذاتاً نیازی به برنامه ریزی یا عجله در اطراف به خاطر وقت شناسی ندارند. مالکوک می‌گوید در نتیجه، «در بسیاری از موارد، چیزهای خود به خودی به ما لذت کلی بیشتری می‌دهند».

تلفن‌ها، مکانیزم برنامه‌ریزی بیش از حد، حواس‌پرتی را پرت می‌کنند و کاربران را قادر می‌سازند تا دنیای اطراف خود را تنظیم کنند. وقتی نقشه راه برای روز در برنامه‌های گوشی‌های هوشمند وجود دارد، به جای اینکه در لحظه به افراد و مکان‌های اطرافتان خوش بگذرید، برای اینکه کجا باشید و کجا بروید، به آن‌ها وابسته می‌شوید. اسلینگرلند می‌گوید: «در آن روزها، زمانی که ما در حمل‌ونقل عمومی بودیم، مردم در حمل‌ونقل عمومی صحبت می‌کردند و هیچ‌کس دیگر این کار را نمی‌کند.»

چگونه خودجوش تر باشیم

در سال اول شیوع همه‌گیری، زمانی که معاشرت و اوقات فراغت خارج از خانه با اخطارها و محدودیت‌هایی همراه بود، برنامه‌ریزی پیچیده ضروری بود، از رزرو کردن تا نظارت بر محدودیت‌های زمانی در جاذبه‌ها و رستوران‌ها.

بلر می‌گوید، بررسی، تأیید و برنامه‌ریزی مداوم – هم از منظر سلامتی و هم از منظر اجتماعی – ذاتاً استرس‌زا بود، و ممکن است هنوز هم اثرات آن استرس را احساس کنید. او می‌گوید: «به همین دلیل است که می‌توانید کاری جدید انجام دهید و آن را بسیار طاقت‌فرسا بدانید. کار من در حال حاضر این است که به مردم کمک کنم دوباره آرام شوند، سطح کورتیزول را پایین بیاورند، مراقب بودن را متوقف کنند تا بتوانید از آمیگدال خود واکنش نشان دهید – این مرکز احساسی است که می گوید: “اوه، این سرگرم کننده است.” بیایید آن را انجام دهیم.»

برای تصمیم گیری از محل خودانگیختگی، باید احساس امنیت کنید، که ممکن است پس از مدت ها زندگی در حالت حفظ خود، عادت سختی باشد. از پاسخ‌های مبتنی بر ترس خارج شوید، که در آن احساس خطر می‌کنید و برای محافظت از خود انتخابی می‌کنید و در عوض به فرآیندهای فکری مبتنی بر ذهن‌آگاهی تغییر جهت دهید تا خودانگیختگی را در آغوش بگیرید.

بلر پیشنهاد می‌کند اگر دوستی کنسرت لحظه آخری را در سه‌شنبه شب پیشنهاد می‌کند، چند نفس عمیق بکشید تا شما را از ذهنیت بالقوه ترس رها کنید، سپس انتخاب کنید. او می‌گوید: «این شما را آرام می‌کند، به واکنش ترس، که در آمیگدال نیز وجود دارد، اجازه می‌دهد تا ثابت شود، و سپس می‌توانید یک محاسبه منطقی درباره آنچه در حال وقوع است انجام دهید.»

برای ایجاد شرایطی که امکان خودانگیختگی را فراهم کند، ابتدا باید زمان داشته باشید که خودجوش باشید. برای برقراری ارتباط مجدد با دوستان، از سرگیری سرگرمی ها یا حتی برنامه ریزی دقیق برای هر ثانیه از تعطیلات، هیجان زده باشید، یک روز از هفته یا حتی چند ساعت از روز خود را بدون برنامه رها کنید تا ببینید باد شما را به کجا می برد. این برای برنامه ریزی با بچه ها نیز صدق می کند.

«وقتی برای بچه‌هایم برنامه‌ریزی می‌کنم، احساس می‌کنم که دارم آنها را بهبود می‌دهم و آنها را غنی می‌کنم، اما… از روزی که کاری برای انجام دادن ندارند، خیلی ناراحت می‌شوند. مالکوک می گوید، اگر به آنها فعالیتی ندهم، خسته می شوند. “اجازه دهید آنها با بودن و یافتن کاری جالب برای انجام در محل راحت باشند.” مالکوک می‌گوید: اگرچه این ممکن است به معنای رد کردن برخی از برنامه‌ها باشد، می‌توانید به خانواده و دوستان خود اطلاع دهید که در تمام روز شنبه‌ها برای بازدیدکنندگان رایگان هستید، مالکوک می‌گوید.

البته، داشتن درآمد قابل مصرف، خودانگیختگی را کمی آسان‌تر می‌کند: لازم نیست نگران این باشید که پول برای یک تعطیلات بداهه از کجا تامین می‌شود یا بعد از یک روز تعطیل غافلگیرکننده از کار احساس فشار می‌کنید. اما بسیاری از فعالیت های خارج از کاف می توانند بدون هزینه باشند. پوشیدن یک تی‌شرت قدیمی که در پشت کشو پیدا کرده‌اید، سلام کردن به دانش‌آموزان دیگر در مدرسه، ارسال پیامک به دوستی که مدتی است ندیده‌اید، و مسیری متفاوت برای رسیدن به محل کار را انتخاب کنید. بدون خرج کردن یک سنت آن را تکان دهید.

اسلینجرلند پیشنهاد می‌کند تلفن خود را برای چند ساعت کنار بگذارید (یا فقط آن را در حالت هواپیما قرار دهید) تا از شر حواس‌پرتی خلاص شوید: «ممکن است فروشگاهی پیدا کنید که قبلاً به آن توجه نکرده‌اید. ممکن است با همسایه‌ای صحبت کنید که در غیر این صورت نمی‌کردید.»

پس از یک برنامه ریزی طولانی مدت، اولویت دادن به خودانگیختگی ممکن است اضطراب آور باشد، اما هر بار که تعطیلات آخر هفته را بدون برنامه رها می کنید یا می پذیرید که پس از برخورد با دوستان در خیابان، رسیتال رقص آنها را تگ کنید، در نهایت مجبور نخواهید شد به عنوان عمدی مالکوک می گوید: «خودانگیختگی اتفاق نمی افتد. ما باید فضایی را برای خودانگیختگی ایجاد کنیم تا بتوانیم اتفاق بیفتد.»

حتی بهتر اینجاست تا توصیه‌هایی با منبع عمیق و کاربردی برای کمک به شما برای داشتن یک زندگی بهتر ارائه دهد. آیا در مورد پول و کار سوالی دارید. دوستان، خانواده و جامعه؛ یا رشد و سلامت شخصی؟ سوال خود را با پر کردن این مطلب برای ما ارسال کنید فرم. ممکن است آن را به یک داستان تبدیل کنیم.

دیدگاهتان را بنویسید